तिमी मेरै हुनपर्छ भन्दिनँ म

Poet
Akriti Ojha
BBS 3rd Year 

कहाँ सपनाको समून्द्र बोकेर हिँडेका तिमी

कहाँ त्यही समून्द्रमा रहेकी एक थोपा म, 

के त्यो समुन्द्र‌मा यो थोपा देखिन्छ त ? 

-बिलाई हाल्छ नि !

त्यसैले तिमी मेरै हुनुपर्छ भन्दिनँ म । 

कहाँ खहरे खोला झैं बगिरहे‌का तिमी 

कहाँ ब्याट्री बिनाको घड़ी झैं रोकिएकी म

के नयाँ ब्याट्री लाउदैमा सधै समय देखाउछ त ? 

-रोकि हाल्छ नि !

त्यसैले तिमी मेरै हुनुपर्छ भन्दिनँ म । 

कहाँ आजाद चिल झैं उडिरहेका तिमी  

कहाँ प्वाँख झरेको मयुर झैं पर्खिबसेकी म 

के नयाँ प्वाँख पलाउन्जेल मेरो बाटो हेर्छौं त? 

-बिर्सी हाल्छौ नि !

त्यसैले तिमी मेरै हुनुपर्छ भन्दिनँ म । 

कहाँ सुर्य झैं दिनमा झुल्किने तिमी,

कहाँ चन्दमा झैं रातमा निस्किने म ।

के चन्द्रमा कहिले सुर्य बन्न सक्छ त? 

-सम्भव छैन नि ।

त्यसैले तिमी मेरै हुनुपर्छ भन्दिनँ म । 

कहाँ भिरालो पाखामा उक्लिरहेका तिमी

कहाँ चाैतारीको बिसाैनीमा बसिरहेकी म,

के म त्यो पाखामा पुगुन्जेल् मेरै कल्पनामा डुब्छाै त ?

-तैरि हाल्छाै नि !

त्यसैले तिमी मेरै हुनुपर्छ भन्दिनँ म ।।

कहाँ मेरो ब्रह्माण्डमा उदाइरहेका तिमी

कहाँ तिम्राे कल्पनामा पनि नरहेकी म

के पूर्व र पश्चिमको कहिले भेट हुन्छ त ?

-हुँदैन नि !

त्यसैले तिमी मेरै हुनुपर्छ भन्दिनँ म ।।